Stomatolog dziecięcy w aspekcie kalkulacji zysków

Stomatolog dziecięcy poza leczeniem zębów musi odpowiednio nadzorować swoje przychody!

Środki finansowe wyrażone wartościowo to zużycie środków pracy czyli środków trwałych, wartości niematerialnych oraz prawnych, przedmiotów pracy, usług obcych, samej pracy w wysokości wynagrodzeń i tylko niektóre wydatki nie odzwierciedlające zużycia są to na przykład podatki oraz opłaty dotyczące normalnej działalności przedsiębiorstwa stomatologii. Do tych kosztów nie zalicza się natomiast strat nadzwyczajnych. Każdy taki koszt był, jest albo będzie się wiązał z pewnym wydatkiem, ale nie każdy wydatek będzie się bowiem wiązał z kosztem. Stomatolog dziecięcy doskonale zdaje sobie sprawę, że koszt wiąże się z prowadzeniem działalności. Produkując wyrób oblicza się koszt jednostki tego wyrobu, nabywając surowiec szacuje się jednostkowy koszt nabycia, świadcząc usługi określa się czasem koszt jednej godziny pracy lub koszt wykonania usługi.

Zatem powstaje pytanie czy każde takie zużycie jest równoważne zaistnieniu kosztu, czy owe zużycie zawiera się w koszcie – bez wątpienia tego typu pytanie zadaje sobie każdy stomatolog dziecięcy. Ta odpowiedź jest przecząca, bowiem dlatego, że ekonomiczne pojęcie tego kosztu łączy się ekonomicznym pojęciem wartości, a więc zużycie jest uzasadnione i niezbędne. W różnych rozważaniach dotyczących tego pojęcia kosztu konieczne jest uwzględnienie takiej normy zużycia przypisanej określonej działalności. Z kolei norma określa liczbowe miary zużycia zastosowane przy istniejących już warunkach prowadzenia działalności gospodarczej stomatologa dziecięcego. To zużycie ponadnormatywne jest dużą stratą, a nie kosztem. Jeżeli kierownik, zgodnie z swoim planem, zleca pracownikom malowanie na przykład ogrodzenia fabrycznego, to po wykonaniu tej pracy może sporządzić pewne zestawienie uwzględniające te wielkości technologiczne oraz wielkości rzeczywiście osiągnięte. 

Stomatolog dziecięcy zdaje sobie sprawę, że pieniądze własne przedsiębiorstwa ze względu na swój bardzo złożony charakter rozpatrywane są bowiem z różnych punktów widzenia. Te potrzeby sprawozdawczości, analizy, kontroli, planowania czy podejmowania decyzji wymagają znacznego ujęcia kosztów w prawidłowych przekrojach. Wówczas podział kosztów całkowitych stomatologa dziecięcego na jednorodne składniki stanowi ono istotę różnej klasyfikacji kosztów. Sklasyfikowanie kosztów jest przeprowadzane na podstawie ustalonych i ścisłych kryteriów. Te kryteria określają pewne zasady podziału kosztów. 

Dużą zaletą tego układu kosztów jest uniwersalny charakter. On jest jednolity w dokładnie wszystkich przedsiębiorstwach, niezależnie w ogóle od typu i formy własności. Uniwersalny charakter umożliwia także porównywanie kosztów rodzajowych między kilkoma przedsiębiorstwami. Stomatolog dziecięcy jest świadom, iż za pomocą tym właściwościom ma to zastosowanie nie tylko w analizie mikroekonomicznej, ale też w makroekonomicznej.

Definicja układu funkcjonalnego to uwzględniający określone miejsce ich powstania, grupujące finanse stosownie do poszczególnych stanowisk pracy albo komórek organizacyjnych lub zgodnie z określonymi przez nie funkcjami spełnianymi poprzez podmiot gospodarczy, powodującymi znaczne powstanie tych kosztów. Kluczowym celem tego zgrupowania jest tworzenie warunków do wewnętrznej analizy kosztów i ustalenia ludzi odpowiedzialnych za wysokość. Taki układ nazywany funkcjonalnym, ponieważ miejscami powstawania kosztów są dość ściśle określone funkcje mające dotyczyć przedsiębiorstwa prowadzonego przez stomatolog dziecięcy jako całości.